Woensdag 19 januari bereikten we het einde van de Tiger Leaping Gorge en moesten we beslissen hoe we onze reis verder zouden zetten. Gingen we de besneeuwde weg door, 3000 meter hoger en 10 graden kouder, naar Shangri-La, of zouden we afwachten tot de volgende dag? De naam Shangri-La komt eigenlijk van James Hilton’s boek ‘Lost Horizon’. Daarin gaat het over prachtige bergen – ‘ergens’ in Tibet – die een vallei omsluiten, waarin een oud klooster gebouwd is. In het klooster houdt men zich bezig met meditatie en studie en leert men op die manier zichzelf beter kennen en krijgt men zicht op wat de toekomst zal brengen. Kortom, het gaat om een ‘magische plek’, waar het leven zalig is. Deze plek wordt ‘Shangri-La’ genoemd. De Chinezen hebben daar natuurlijk een toeristische zwaai aan gegeven en hebben Zhongdian, omwille van haar klooster in de bergen, omgedoopt tot James Hilton’s ‘Shangri-La’!

Uiteindelijk besloten zowel Greta en Regis (het Frans-Nederlandse koppel) en Jacob en Ben (de twee Britten) om ook naar Shangri-La te gaan. Met ons drietjes erbij was dit een perfect aantal voor een minibusje! Wel jammer voor de 18-jarige Amerikaan (Kevin) die ook mee wou, maar dus niet meer in het busje kon, achteraf heeft hij wel de publieke bus kunnen pakken. Maar swat, rond 15uur kropen we de bus in, pikten we onze bagage op in Jane’s Hostel en reden we door naar Shangri-La! Met een bende Britten en Nederlanders werd de busrit zeer aangenaam: van Bohemian Rapsody tot Lady Gaga maakten we er onze eigen Karaoke-rit van! De busrit was anders wel nogal turbulent: veel sneeuw en op de weg zagen we af en toe wat geslipte auto’s tegen de berg liggen…

We kwamen om 19uur aan, het was SUPERKOUD en aangezien we tijdens de trek niet echt warme kledij aanhadden waren we er dus ook totaal niet op voorbereid. We huurden een kamer in het dichtstbijzijnde hostel, probeerden ons op te warmen en kropen ons bed in!

Wat was ik blij toen het zonnetje scheen de volgende ochtend! Ik trok de gordijnen open en zag in wat voor een prachtig landschap we terecht gekomen waren! Ik had zin om naar buiten te gaan en volop van het zonnetje te genieten! De meeste winkels en restaurants waren wel gesloten wegens de winterkoude, maar we konden er best wel van genieten! Overal zagen we Tibetaanse opschriften, gebedsvlaggetjes en allerlei boeddhistische symbolen (we zaten dan ook zeer dicht tegen Tibet en in Shangri-La wonen vooral Tibetanen).
We namen de bus naar de ‘must-see’ in Shangri-la, namelijk: het Songzanling Klooster. Kiekens als wij zijn stapten we aan de verkeerde halte af, waardoor we in het toeristische centrum van het klooster terechtkwamen en we dus ook meer moesten betalen voor het inkomticket. Als we gewoon waren blijven zitten op de publieke bus, hadden we maar 30 kuai moeten betalen…Nu 55 kuai! Maar het was de prijs absoluut waard!

Het zag er van ver al supermooi uit! Songzanling is een immens groot tempelcomplex gebouwd tegen een bergflank en met een meer er vlak voor. Ik denk dat ik nog nooit zo’n mooie constructie gezien heb. Diep onder de indruk lazen we de ‘regels’ voor het betreden van het klooster: de monniken niet in de ogen kijken, geen vuur, geen hoeden, geen zonnebrillen, geen lawaai maken, in een tempel met de klok meelopen, enzovoort! We gingen naar binnen en het eerste wat we zagen was een immens lange trap die helemaal tot de bovenste tempel leidde. Al meteen kwam er een monnik naar beneden en probeerden we niet te staren. Na enkele minuten beseften we echter dat de monniken zelf de regels niet zo nauw houden. Ze hebben allemaal een GSM (en bellen ermee terwijl ze in een tempel zitten!), staarden ons na en zeiden zelfs ‘hallo’. Maar toen we een boeddhistisch armbandje wouden kopen werden we dan weer volledig genegeerd… vreemd allemaal! Desalniettemin bleef het één van de mooiste kloosters die ik ooit gezien heb. Vooral de muurschilderingen in de heiligdommen zullen me bijblijven. Zo kleurrijk en redelijk reliëfloos  getekend, wat best wel grappige effecten geeft. Ook een immens groot boeddha beeld, omringd met even lange boeddhistische doeken en sjaals heeft een diepe indruk op mij nagelaten. Na het bezoek aan de tempels wandelden we via besneeuwde trapjes, langs wat volgens mij de huizen van de monniken waren, naar beneden. We zagen in de verte nog een grote witte stupa en liepen ernaartoe. Toen we daar aankwamen zagen we dat die helemaal omringd was met kleurrijke gebedsvlaggetjes! Een zeer mooi beeld!

We namen de bus terug naar de oude stad toen we onderweg een marktje zagen en afstapten. Uiteindelijk bleek dat er alleen maar Mao posters en gebedsvlaggetjes verkocht worden, wat ik eigenlijk wel een rare combinatie vond. We wandelden de oude stad in, via ons hostel een heuvel op en zagen de zon ondergaan achter de ontelbare bergen. De wolken kleurden mooi roos-oranje en in de verte zagen we het klooster dat we die dag bezocht hadden. Wat een supermooie dag was het geweest!

Die avond aten we samen met Kevin (de Amerikaan) Hot Pot met yakvlees! Er zat superveel vet aan, maar eens dat er afgekookt vond ik het vlees best wel lekker. Het smaakte een beetje naar stoofvlees, maar dan zonder de saus! Daarna gingen we naar het Raven-café, om nog iets te gaan drinken met de andere buitenlanders en vooral ook om op te warmen. Nergens in Shangri-La hebben ze verwarming maar steken ze kool of houtvuurtjes aan en verwarmen ze zich daaraan. Na een twee-tal uurtjes waren we helemaal uitgerookt, mijn ogen pikten vreselijk hard van al de rook en mijn kleren stonken verschrikkelijk. Tijd om te gaan slapen dus!

Na een zalig ontbijt (spek, frietjes, toast, boter en heerlijke koffie) wouden we naar de Hot Springs gaan. Volgens Lonely Planet (die we tot nu toe altijd al blindelings gevolgd hebben)moesten we naar de Xiagei Hot Springs. We regelden een minibusje voor ons drietjes bij een oudere Tibetaanse man. Eens in de auto had hij meer aandacht voor ons dan voor de weg. Hij reed steeds links op de baan, zelfs in de bochten en wou steeds met ons praten. Ik ben normaal geen bange op de baan, zeker niet na 4 maanden China, maar toen kreeg ik het toch even benauwd! In de bocht reed hij links, was hij met ons aan’t praten en lette totaal niet op de weg, net achter de bocht zag ik een auto de andere richting uitkomen en als we niet geroepen hadden, had hij er volgens mij nog tegengezeten. En dat allemaal op besneeuwde wegen!

Eens aan de Hot Springs bleek dat Lonely Planet er serieus naast zat! De zogezegde Hot Springs waren eigenlijk een aantal houten cabines met daarin een bad met warm en koud water. Het was meer koud dan warm, maar allez, we hebben ons dan toch kunnen wassen! Wel een tegenvaller toen we achteraf op internet de fotos zagen van de ‘echte’ Hot Springs…

Om 19.30u moesten we met de ‘sleeperbus’ vertrekken richting Kumning. Ik zag het nog wel zitten, zo 15 uur op de bus met je eigen bedje, tot ik zag wat voor bedden en wat voor bus het was! De bus was onderverdeeld in drie rijen van stapelbedden, en helemaal vanachter waren er twee niveaus met zowel boven als beneden vijf mini matrassen, zo breed als een Chinese poep en nog geen meter zestig lang. Niet gemaakt voor westerse mensen! Natuurlijk moest het ons weer overkomen dat wij  op het onderste niveau, samen met nog twee andere chinezen moesten liggen. Lekker gezellig heel dicht op elkaar. Het ging van kwaad naar erger toen we mensen hoorden rochelen en de jongen naast Janelle (Janelle sliep in het middenste bed) begon te roken. Roken op de bus… dat kan ik totaal niet snappen. De eerste zeven uur  van de rit waren het ergst. Bij elke hobbel gingen wij mee omhoog en bij elke rem schoof ik naar voren. Na die zeven uur werd de weg eindelijk wat beter en konden we eindelijk ook wat slapen. Rond 8 uur ’s morgens kwamen we in Kunming aan en probeerden we ineens door te rijden naar de Yuanyang rijst terrassen, die op 300km van Kunming liggen. En vanaf dan ging het van kwaad naar erger…

Maar dat is voor een volgende blog, want anders wordt het verhaal veeeeeeeeel te lang 🙂 Stay tuned in elk geval!