Na een turbulente busrit kwamen we uiteindelijk aan in Lijiang. Lijiang is zogezegd één van de oudste stadjes van China en staat op UNESCO’s werelderfgoedlijst. We stapten af van de bus, wisten een taxi te pakken te krijgen en duwden het adres van ons hostel onder zijn neus. Hij zette ons echter af aan het begin van de oude stad, want het centrum is autovrij. Daar stonden we dan met al onze baggage, t’was al voorbij middernacht en we hadden totaal geen idee van waar het hostel was. Lijiang is dan ook nog eens een doolhof met allemaal kleine smalle kronkelende wegen waar het ene hostel het andere opvolgt. We hebben denk ik een klein uurtje rondgewandeld vooraleer we ons hostel uiteindelijk gevonden hadden. We waren supermoe en kropen snel ons bed in!

De volgende dag hebben we een beetje uitgeslapen omdat we zo moe waren van de drukke dagen ervoor: markten bezoeken, door velden wandelen, paardrijden, lange busritten en dan nog eens lang zoeken naar ons hostel…het begon allemaal wat door te wegen. We stonden op, deden het venster open en zagen ineens wat we de avond ervoor door het donker niet zagen. We hadden zicht op ontelbaar veel oude daken en in de achtergrond besneeuwde bergtoppen. Een heel mooi zicht om mee wakker te worden en ik begreep al snel waarom Lijiang op de werelderfgoedlijst staat.

Rond de middag waren we klaar om de stad in te trekken. We wandelden door de kleine, smalle straatjes richting het centrum van de stad, het ‘market-square’. In lijiang wonen vooral de Naxi, weer ééntje van de 56 minoriteiten in China. Zij lopen gekleed in blauw/witte rokken en blauwe petjes. Ze leefden tot voor kort als een matriarchale gemeenschap, waarin vrouw en man apart leefden, de kinderen tot de vrouw behoorden en bij haar inwoonden en de man hen financieel moest steunen. We zagen af en toe wat Naxi-vrouwen op straat rondlopen, maar ik vraag me af hoe hun gemeenschap er nu uitziet, met al dat toerisme in hun stad: De ene souvenirwinkel na de andere, de ene sjaal-winkel na de andere, de ene klerenwinkel na de andere! Het was een nog groter shopping paradijs dan Dali. Ik vond Lijiang iets minder leuk dan Dali, omdat er des te meer Chinese toeristen waren en het op den duur allemaal wat op elkaar begon te lijken, maar ondanks de vele toeristen, blijven wij meisjes en vonden we het natuurlijk heel leuk om ons te verdiepen in alle soorten sjaals en oorbellen die Lijiang rijk is en we zijn dan ook alledrie met heel wat souveniertjes terug naar huis gegaan.
Toen we s’ avonds gingen eten kreeg ik een Engelse menukaart en Janelle en Cynthia een Chinese. Door al ons gewinkel, probeerden we een beetje op eten te besparen toen we plots zagen dat hetzelfde gerecht op de Engelse menukaart 2kuai duurder was dan de Chinese kaart. Dat kan je toch niet geloven? Stel je voor dat je als buitenlander in België naar een frietkot gaat en dat die zijn frieten een halve euro duurder zijn… Ik gaf de Engelse menukaart terug en zei dat ik dan wel gewoon mee in Chinese kaart zou kijken!

De tweede dag besloten we fietsen te huren en Lijiang te verkennen. Maar toen we onze gordijnen open deden bleek ineens dat het keihard aan het sneeuwen was! Blijkbaar komt dat maar één keer om de zoveel jaar voor in Lijiang, en natuurlijk moeten wij dat weer meemaken! We besloten dan maar een minibusje te pakken naar Baisha, een nabijgelegen dorpje. Vooraleer we daar geraakten moesten we een bus pakken naar het centrum, daar door een bepaalde markt-plaats lopen en dan zouden daar ergens mini-busjes zijn naar Baisha. Amai, als je geen chinees spreekt is het volgens mij toch moeilijk om die mini-busjes te vinden hoor. We hebben het zeker tien keer opnieuw moeten vragen eer we er uiteindelijk waren.

De mini-bus bracht ons helemaal tot in Baisha, toen het weer lichtjes begon te sneeuwen. Maar dit gaf wel een extra charme aan het oude dorpje. Nog geen tien minuten later werden we aangesproken door een oude vrouw. We wisten niet goed wat ze wou, we verstonden haar amper door haar yunnanees accent, toen ze uiteindelijk een boekje boventoverde waarin verschillende toeristen iets over haar geschreven hadden. Het kwam erop neer dat zij ons uitnodigde om bij haar thuis te eten. Zo’n aanbod konden we natuurlijk niet afslaan, maar we waren wel wat argwanend. We liepen door de kleine straatjes en kwamen bij haar thuis en mochten in de zetel van haar woonkamer zitten. Haar huisje zag er erg armzalig uit, vuile vloer, maar één bed om in te slapen, een klein kolenvuurtje aan de eettafel. Op de binnenplaats waren haar vier kleinzonen aan het spelen met de sneeuw. We kregen wat thee en nootjes aangeboden en ze trok dan naar de keuken om eten voor ons klaar te maken. Haar naam was Liu Mei Zhi en ze was al 84 jaar oud. Ze was maar amper 1m50, haar gezicht bedekt met rimpels maar nog steeds erg kranig en in haar ogen zag je nog steeds hoeveel energie ze had. Ze probeerde ons vanalles te vertellen, maar door haar sterk accent konden we er maar een paar dingen uit verstaan. Ze gaf ons rijst, groenten en varkensvlees (of dat denken we toch) en dat was best wel lekker, maar er was ook een kommetje met alleen maar stukjes vet! Ze schepte het gretig op in onze kommetjes maar geen één van ons kreeg dat vet binnen. Er was al een geluk wel een klein hondje dat het vet wel lekker vond en zo konden we toch een beetje van dat eten wegwerken 🙂
Liu Mei Zhi was niet alleen heel gastvrij, maar ook een goede bussinessvrouw. Toen we wouden vertrekken vroeg ze ons een kleine bedrage voor het eten.

In Baisha woont ook een hele bekende Chinese geneesheer, dokter Ho. We kwamen aan zijn kliniek dat aan de buitenkant volledig met krantenknipsels over zijn leven beplakt was. We begonnen te lezen toen hij plots naar buiten kwam en ons begroette met: ‘Hello, I’m Doctor Ho.’ We gingen naar binnen en begonnen met hem te praten. Hoewel we chinees met hem praatten, antwoordde hij steeds in het Engels, dat jammer genoeg nogal moeilijk te verstaan was. Hij zag er uit als een typische Chinese wijsheer: 88 jaar, lange witte baard, lange blauwe apothekersjas die volgens mij al even oud is als hijzelf, een gezicht vol rimpels maar een uitstraling van geduld en compassie. Hij zag er zeker geen 88 jaar oud uit. Hij heeft er een serieus tumultueus leven op zitten, is zelfs ten tijde van Mao verbannen geweest omdat hij Engels kon. Hij leeft nu eerder terugtrokken in Baisha en trekt jaarlijks met zijn zoon de bergen in om kruiden en planten te verzamelen. Zo wordt zijn kennis toch nog op zijn zoon (en ook zijn dochter) overgebracht. Het was voor mij een zeer vreemde en indrukwekkende ontmoeting. Moest ik ziek geweest zijn zou ik hem zeker om raad gevraagd hebben! 🙂

Het werd al laat en besloten terug te keren naar Lijiang, alwaar we toch nog wat souvenirtjes gekocht hebben en ons mentaal konden voorbereiden op de tiger leaping gorge, waar we de volgende twee dagen zouden doortrekken. Dit is één van de diepste kloven ter wereld (als je weet dat de Grand Canyon 1km diep is en Tiger Leaping gorge 4km…) en is 16km lang.

Hebben we de trek overleefd? Zijn we in Shangri-La geraakt? Daarover meer in een volgende blog!
Stay Tuned!