Hallo vrienden en vriendinnetjes!
(Eerst en vooral bedankt voor al jullie leuke reacties! Ik apprecieer het echt!)

Donderdagnamiddag vertrokken Pema, Liesbeth, Laeticia en ik naar het busstation, om daar de bus te pakken naar Shanghai. Het plan was om in Shanghai rond 18uur aan te komen, onze spullen te droppen in het hostel en van daaruit direct naar de expo te gaan. Onderweg beseften we meer en meer dat dit helemaal niet haalbaar was. Het was al donker toen we aankwamen en eer we het hostel gevonden hadden was het al 20 uur. Het hostel hadden we nochtans relatief gemakkelijk gevonden, maar, natuurlijk moest er weer iets mislopen. Het hostel was overboekt en dus kregen wij in plaats van een gedeelde kamer met zes, een privékamer met twee bedden.
“Euhm…we zijn met vier?” Zeiden we aan de receptioniste. Waarop zei antwoordde dat ze twee extra bedden in de kamer zouden zetten. De kamer zelf was natuurlijk wel heel leuk, want we kregen er ons eigen badkamertje bij (die er zelfs mooier uitzag dan mijn badkamer op kot!). Maar die twee extra bedden…miserie! Eerst was er maar één bed, dat dan nog half in elkaar zakte als je erop ging liggen. Uiteindelijk hebben we de twee oorspronkelijke bedden bijeen geschoven, waar we dan met drie in lagen en dan hebben ze toch nog ergens een deftig bed bovengetoverd voor de vierde persoon.
Naar de expo gaan zat er dus niet meer in.

Wat doen vier meisjes dan anders, zo laat op de avond? Naar de avondmarkt gaan natuurlijk! Daar aangekomen bleek dat de meeste winkels al gesloten waren, toen plots een chinees manneke op ons afliep om te vragen wat we wouden kopen. We zeiden hem dat we enkel wilden rondkijken, maar op één of andere manier belandden we even later in een handtassenwinkeltje en stonden we plots te onderhandelen over prijzen: “1280RMB voor een handtas? Zotteke, zo duur! ik geef er 200 RMB voor! Allez, 700RMB dan, maar voor twee handtassen é!?” Zo snel gaat dat dan: nog geen vijf minuten later liepen Pema en ik de winkel buiten met elks een handtas aan de arm!

De volgende dag gingen Pema en Laeticia overdag de expo verkennen, terwijl Liesbeth en ik besloten om de marktjes en straatjes van Shanghai af te schuimen. Eerst gingen we weer naar diezelfde markt van de vorige avond. Het eerste wat ons opviel was dat er ongelooflijk veel buitenlanders waren. Allemaal op zoek naar de beste deal. Ik was het even niet meer gewoon om zoveel westerlingen bijeen te zien! Het was er dus veel levendiger dan de vorige avond: “you want watch, bag, shoe?”  “very cheap” “hello lady what you want?” “I give you good price” “oh you speak chinese, I give you better price!”.  Na een uurtje rondwandelen, prijzen uithoren, kleurtjes kiezen, naar de juiste maat vragen, en afdingen dropten we onze aankopen in ons hostel en gingen we verder naar een klerenmarkt (ja, shoppen is een hobby) op Qipu Lu.

Hier werden we echter ook geconfronteerd met het minder mooie leven in Shanghai. Op de weg naar de klerenmarkt lag een halfnaakte man op de straat, die constant zijn hoofd tegen de grond aan het gooien was, voor geld dan nog wel… Er lag bloed overal…Het was echt een verschrikkelijk beeld en Liesbeth en ik waren er echt even niet goed van.

Na onze “shopmiddag” was het tijd om naar de expo te vertrekken. We hadden natuurlijk al van velen gehoord hoe druk het was, maar we beseften het pas echt toen we aan het loket kwamen voor tickets te kopen. Het één en al chaos! Chinezen overal, aan’t duwen, aan’t trekken en aan’t voorsteken. Om dan de eigenlijke expo-site binnen te gaan, moest je nog eens een hele weg afleggen en eens je dan door de poort bent, weet je nog steeds niet goed waar je nu bent.

Ons plan was om, eens aangekomen, meteen het Belgische paviljoen te bezichtigen (vermits we daar zonder aanschuiven binnen mochten), en daarna de andere paviljoenen te bezien, maar dan eerder langs de buitenkant. We hadden al gehoord dat de wachtlijnen om binnen te geraken enorm lang waren, soms zelfs tot zes uur aanschuiven toe! En dan nog, eens je binnenkomt, is het soms niet de moeite waard. Liesbeth en ik hadden dus helemaal geen zin om drie uur te staan aanschuiven en dus hebben we op’t gemakske wat rondgelopen, fotootjes getrokken en staan kijken naar de (vreemde) expo-show en de verschillende paviljoentjes.

Het is natuurlijk een ongelooflijk beeld: sommige paviljoenen zijn schitterend gebouwd en heel mooi verlicht, de expo-site zelf is enorm groot, maar natuurlijk zijn er ook overal zot veel chinezen!

Diezelfde avond wouden we nog een stapje zetten in het Shanghainese nachtleven. Helemaal opgedut kwamen we aan in Bar Rouge. Dit is een lounge op de bund, helemaal op’t zevende verdiep met een ongelooflijk zicht op de overkant van de rivier! Jammer genoeg past mijn fototoestel niet in mijn kleine feest-handtasje, dus heb ik er ook geen foto van… In Shanghai is het uitgaansleven heel ‘exclusief’. Je moet overal een entrance-fee betalen, op de VIP lijst staan of een tafel gereserveerd hebben. En eens je binnen bent, zijn ook de drankjes superduur! Voor ons, arme studentjes, was dit wel een tegenvaller!

Toch heb ik een veel beter beeld van Shanghai dan voordien. Toen ik twee maanden geleden aankwam, was ik heel moe, zenuwachtig, de chinezen niet gewoon en vond ik dat er in Shanghai niet echt veel te zien was. Nu weet ik echter dat er nog ongelooflijk veel te ontdekken valt in deze moderne stad!

Er staat nog heel veel op het programma voor de komende week: Ik vertrek woensdag met mijn klas naar Suzhou en de week daarop vertrek ik weer naar Shanghai, niet om te shoppen (alhoewel 😉 ?), maar om mama en papa op te halen van de luchthaven! Samen gaan we de provincie Sichuan ontdekken! Ik kijk er al naar uit!

Tot blogs,

Magali